- Human Rights through Sign Languages -

wesign.tv crash

2007-09-12T15:10:00.000+02:00

Zoals jullie vast al gemerkt hebben zijn de filmpjes van wesign.tv niet meer zichtbaar.
Door een technische ramp (een kapotte harde schijf) zijn we alle filmpjes kwijt...
Mijn excuses...
Sven.

Varia

2007-08-17T09:56:00.000+02:00

Zie http://www.ens.it/wfd2007/index.asp
en zie Filmato - 20 Luglio 2007

Als je op die link, kan je vanaf 1 minuut en 48 seconden boeiende gesprek volgen.
Interviewer uit Italië stelde enkele interessante vragen aan WFD bestuurdsleden. Die vragen gingen over de erkenning van gebarentalen in verschillende landen.
- Is het grondwettelijk erkend, of enkel via curriculum erkend?
- En tenslotte een interessante vraag: waarom was WFD congres zo duur?

Veel kijkplezier

Dove vrouwen in ontwikkelingslanden

2007-08-07T17:16:00.000+02:00

Euphrasia Mbewe (Zambia)

Hierbij een videoverslag van 2 minuten en 40 seconden om kort over de lezing van Euphrasia Mbewe (Zambia) te zien. Ook mijn vraag hierbij...

Nog extra informatie van WFD op het gebied van mensenrechten vind je hier.

Kort samengevat van deze informatie: Ongeveer 80% van Doven (70 miljoen) heeft in de hele wereld geen toegang tot het onderwijs. Meestal in de ontwikkelingslanden. Enkele situaties voor Dove vrouwen en kinderen zijn zwak.

"I have a dream"

2007-08-02T23:21:00.001+02:00

Enkele korte fragmenten uit de speech van Markku Jokinen op de sluitingsceremonie.

Op het einde begon iedereen elkaar knuffels uit te delen.

Ik weet niet wat u ervan vindt, maar ik kreeg kippenvel van dat moment...

Erkenning gebarentalen

2007-08-02T21:23:00.000+02:00

Eén van de grote thema’s op het WFD-congres was de erkenning van gebarentalen. Yerker Andersson en Kim Robinson openden dinsdag 17 juli met een lezing, getiteld “Without Sign Language there are no human rights”. De lezing op zichzelf was niet zo vernieuwend en er zat niet echt een grote lijn in, maar wat ik wel onthouden heb zijn de vier categorieën die Andersson en Robinson gebruikten om de erkenning van gebarentalen te bekijken. De vier categorieën zien er als volgt uit:

1. Officiële taal

- permanent
- op gelijke voet met andere officiële talen
- wettelijk erkend, dus bijna onmogelijk om die erkenning te verliezen

2. Officieel erkende taal

- wettelijk beschermd
- aanvaard voor onderwijs of toegankelijkheid
- aanvaard als minderheidstaal

3. Dominerende taal

- aanvaard voor onderwijs of toegankelijkheid
- andere talen als minderheidstalen
- kan makkelijk die status verliezen

4. Resolutie of beleid

- niet beschermd
- niet permanent
- beperkt

De vier categorieën zijn echter niet zo eenduidig en kunnen zeker nog verbeterd/aangepast worden. Sommige vormen van erkenning bevinden zich tussen twee categorieën, of zijn moeilijk in één bepaalde categorie te plaatsen.

Een voorbeeld van categorie 1 is NZSL (New Zealand Sign Language). NZSL werd in 2006 erkend als officiële taal in Nieuw-Zeeland, naast het Engels en het Maori. Nochtans, zo legden enkele Nieuw-Zeelandse afgevaardigden in een lezing uit, kan de Nieuw-Zeelandse Dovengemeenschap nog steeds geen aanspraak maken op overheidssubsidies. Er zijn ook geen wettelijke garanties voor het gebruik van NZSL in onderwijs, gezondheidszorg of de werksituatie. NZSL is opgenomen in het het nationaal curriculum en kan dus onderwezen worden in horende scholen over heel het land, alleen... Er zijn geen leerkrachten.
Interessant aan de New Zealand Sign Language Act van 2006 is dat er een ‘monitoring system’ is ingebouwd, wat wil zeggen dat de Act binnen 3 jaar opnieuw bekeken zal worden om na te gaan wat er nu juist gebeurd is en wat niet. Interessant om te onthouden voor Vlaanderen.

De erkenning van Vlaamse Gebarentaal (VGT) hoort thuis in categorie 2. De VGT is niet erkend als officiële taal, maar geniet dankzij het decreet wel wettelijke bescherming en wordt aanvaard als minderheidstaal. Hoewel VGT niet erkend is als officiële taal, kunnen wij (in tegenstelling tot bijvoorbeeld Nieuw-Zeeland) wel beroep doen op overheidsfinanciering. Zo subsidieert het ministerie van Cultuur een sensibilisatiecampagne omtrent VGT, komt er geld vrij voor een adviescommissie, en voor een kennis- en informatiecentrum. Maar ook wij hebben in Vlaanderen geen wettelijke garanties voor bijvoorbeeld gebruik van VGT binnen het onderwijs. In de meeste dovenscholen is er sinds de erkenning van VGT nog niets veranderd, en ook de mogelijkheid om bijvoorbeeld voltijds te beschikken over een tolk VGT in het middelbaar onderwijs is er nog niet. Vooral het feit dat we geen enkele garantie hebben wat betreft VGT in het dovenonderwijs, baart me zorgen. Op dat vlak is er dus nog veel werk te doen. We moeten de culturele erkenning van Vlaamse Gebarentaal aangrijpen om ook op andere vlakken (onderwijs, tewerkstelling, gezondheidszorg, ...) onze eisen hard te maken.

De derde categorie vind ik persoonlijk niet echt duidelijk. Andersson en Robinson gaven het voorbeeld van LSQ (Langue des Signes Québecoise) in Canada. Het is een dominerende taal in Canada, maar geen erkende taal. ASL werd ook als voorbeeld gegeven.

In de vierde categorie hoort bijvoorbeeld de Nederlandse Gebarentaal (NGT) thuis. Die heeft op dit moment geen enkele wettelijke status. Maar er wordt hardt gewerkt om daar verandering in te brengen. Dovenschap en het Gebarenfront schreven een brief aan minister-president Balkenende om hem tot actie aan te zetten, en het Gebarenfront wil 40.000 handtekeningen verzamelen om de erkenning van NGT op de politieke agenda te zetten van de Tweede Kamer. Misschien een idee voor onze Nederlandse collega’s om daarover een bericht te schrijven of te gebaren?

Sibaji's Experience

2007-08-02T16:53:00.000+02:00

Een nieuwe dovenuniversiteit in India?

2007-08-02T13:24:00.001+02:00

De reden dat ik een verslagje maak van de lezing van Sibaji Panda is dat het om iets veelbelovends gaat en uitdrukkelijk een positieve noot inbrengt; en ook omdat ik zelf dit alles met veel interesse volg en dus wat verdere achtergrond kan meegeven.

Er zijn 550 dovenscholen in India; bijna allemaal oraal. Geen enkele is puur bilinguaal al proberen enkele scholen die richting uit te gaan. De meeste scholen bieden enkel lager onderwijs. Er zijn 1.5 miljoen dove gebarentaalgebruikers in India. Sinds ongeveer vijf jaar zijn er plannen om in de toekomst een nieuwe dovenuniversiteit op te zetten in India. Een nieuw Gallaudet dus. De voordelen zijn legio: India is een enorm land met zeer veel Doven met veel potentieel; het inschrijfgeld zou laag zijn; ook Doven van buiten India kunnen hier naar toe komen enzovoorts.

Natuurlijk kan je niet zomaar een universiteit opzetten. Een eerste stap is om het Engels van veel Dove mensen op te krikken... De meeste Doven kennen immers alleen een lokale taal zoals Marathi in de Maharastra regio; terwijl het hoger onderwijs steeds in het Engels is. Sibaji Panda heeft een NGO opgezet (Ishara) met als doel bilinguaal onderwijs: het leren van geschreven Engels via Indische gebarentaal. Deze lessen worden gegeven door Dove gebarentaalgebruikers. Vooral mensen die bereid zijn om later eventueel zelf ook les te geven (dus niet alleen om zelf te gaan studeren) worden toegelaten tot de lessen Engels. Momenteel geven enkele cursisten dus ook zélf basisles Engels op een dovenschooltje. Het is dus een sneeuwbalsysteem dat goed lijkt te werken; omdat het lesgeven via de ‘Deaf way’ is: via ‘Deafhood pedagogies’ zoals ze het in Bristol noemen: visueel; via gebaren; veel voorbeelden; zeer interactief; enzovoorts;.... De lesgevers zijn vaak geen perfecte taalmodellen; maar als je maar blijft wachten tot je die hebt kom je nergens.

Door de toegankelijke manier van lesgeven is alles in een echte stroomversnelling gekomen: Doven krijgen toegang tot kranten; internet; chat; email; SMS in het Engels (het nut van de lokale taal die ze al kenden: Marathi; is slechts beperkt).

Wat is nu het breder doel ? Men wil vanuit Ishara in Mumbai (Bombay) gaan uitbreiden over geheel India en verschillende centra opzetten; van het moment dat er Doven zijn die kunnen lesgeven gaan deze dat doen. Dit is het ‘national literacy project’ waar men via dit sneeuwbalsysteem uiteindelijk een groot deel van de urbane Dovengemeenschap in India wil bereiken.

Verder heeft Ishara een samenwerkingsverband met de Uclan in Preston. In Preston is onlangs het ISLanDS opgezet: The International Centre for Sign Language and Deaf Studies. Met ‘International’ bedoelen zij ook echt internationaal: het eigenlijke doel is om de ontwikkelingslanden te empoweren; en niét door er ‘nationale dovenorganisaties’ op te zetten of iets dergelijks (zie verslag Development Countries) maar door Doven van daar zélf te empoweren; ze eventueel enkele maanden naar Preston te halen en dan terug te sturen naar hun land alwaar ze zelf verder kunnen. Het is met dit centrum dat ook de dovenunief in India zou samenwerken. Wanneer er hoger onderwijs wordt gestart in India zou men expertise; data; studenten enzovoorts kunnen uitwisselen met ISLanDS.

Op CISLR in Holland in april (workshop georganiseerd door dit centrum) was er een symposium hierover. Er werd bediscussieerd hoe men dit wil bewerkstelligen; hoe het praktisch mogelijk zou zijn om een dovenunief op te zetten in India. De bedoeling is om te werken met International Sign als voertaal en om met tijdelijke gast-lecturers te werken: Dove mensen met een academische kennis in een bepaald gebied die voor enkele maanden naar Mumbai gaan. De unief zou overigens niet in Mumbai zelf worden opgezet maar in een bergachtige rustige streek zo’n 100-150 km buiten de stad. Ook werd er geopperd om te durven experimenteren met verder contact via internet: de gastleerkracht komt een tijd naar Mumbai; geeft lessen en als hij/zij terug gaat houdt hij/zij verder contact en verleent verdere begeleiding via webcam. Een van de eerste dingen die men wil opzetten is een bachelor applied linguistics – zodat doven zelf kunnen beslissen welke richting het uit gaat met hun taal (Zie ook de discussie over ownership!).

Wordt vervolgd... In november is er een workshop in Mumbai voor de verdere besprekingen...

Afrika; Zuid-Amerika en Azië: ‘de ontwikkelingslanden’.

2007-08-02T13:23:00.000+02:00

Op het congres was er een commissie voor ‘ontwikkelingslanden’. Ik vind een tweedeling tussen ontwikkelde landen en ontwikkelingslanden niet juist; maar daarover zal ik het hier niet hebben. In ‘ontwikkeling’ op zich had ik niet meteen interesse; mijn interesse in Afrika; Zuid-Amerika en Azië is meer geïnspireerd vanuit een (inter)cultureel en antropologisch perspectief. Vanuit zo’n perspectief heb ik verschillende lezingen ervan bijgewoond. Dit is dus een soort algemene interpretatie van enkele van de bijgewoonde lezingen; niet van één ervan. Ik heb de laatste jaren al het een en ander opgevangen over de WFD-politiek op vlak van ontwikkelingslanden en was dus erg nieuwsgierig.

Wat tijdens de keynote presentatie al meteen duidelijk werd is dat de Scandinavische landen erg actief (of moet ik zeggen ‘dominant’) zijn in ontwikkelingssamenwerking. In de keynote presentatie werd er bijvoorbeeld gesproken over projecten die Finland in Albanië en Kosovo heeft opgezet. Deze projecten draaiden vooral rond het vastleggen en empoweren van een ‘nationale’ gebarentaal. Ze kunnen als volgt worden samengevat: enkele (dove+horende) Scandinaviërs gaan naar zo’n land; zoeken enkele plaatselijke doven bijeen en maken samen een gebarentaalwoordenboek voor het opzetten van een tolkopleiding; om de erkenning van gebarentalen te stimuleren en als hulp bij het opzetten van bilinguaal onderwijs. Er wordt benadrukt dat ‘de ontwikkelingssamenwerkers’ de lokale gebarentaal moeten leren en een culturele fijngevoeligheid en wederzijds respect moeten bezitten. Ik stel me er eerder vragen bij hoe je een gebarentaal(variant) verkiest tot een nationale variant; maar men benadrukte in de lezingen dat een Scandinavische linguist in het project zat en dat de keuze van de gebaren was overeengekomen met de doven uit het land zelf. Okee; maar wie zijn die doven; uit welke bevolkingsgroep komen ze telkens en welke variant/taal wordt gekozen om welke reden ? De WFD veronderstelt dat nationale gebarentalen bestaan; terwijl in sommige landen veel gebarentalen bestaan (en dan heb ik het niét over gebarenvarianten zoals in Vlaanderen/Nederland maar over gebarentalen)!

Andere lezingen die ik bijwoonde- zoals die over Madagascar en Ethiopië - bestonden vooral uit een reeks van cijfertjes en verwezenlijkingen; en natuurlijk een eervolle vermelding voor de samenwerkingspartners (met andere woorden: Scandinavië). Waar ik mij gedurende deze lezingen het meeste vragen bij stelde is dat een van de hoofddoelen van WFD is dat alle landen een nationale dovenassociatie moeten hebben. Tegen 2020 MOET elk land een nationale dovenassociatie hebben en wil men erg toewerken naar centralisering. Zie ook artikel 7 op http://www.wfdeaf.org/pdf/policy_work_dev.pdf

Op het eerste gezicht is het misschien ondenkbaar dat sommige landen nog geen nationale dovenassociatie (zoals Fevlado in Vlaanderen en Dovenschap in Nederland dus) hebben en lijkt het misschien een teken van ‘achter staan’ van een land als er geen nationale dovenassociatie is. Vragen die echter bij mij opkomen is: hoe goed zou dit in feite werken en welke gevolgen heeft dit terplekke? Een natie-staat buiten de westerse landen is vaak arbitrair en gevestigd door kolonialen. Een land in Afrika kan bijvoorbeeld bestaan uit zeer veel volkeren. Als voorbeeld Ghana: daar leven de Ege; de Twi; de Fanti; Talensi; Akan; Dagomba en zo kan ik nog even voortgaan. Verder: de Kasena wonen in Noord-Ghana maar ook in Burkina Faso: de koloniale mogendheden hebben gewoon midden in dat volk een grens gelegd.Wat ik wil zeggen is dat zulke landen misschien (waarschijnlijk ?) minder een nationaal gevoel hebben. En misschien geldt dat ook wel voor de Dovengemeenschappen ? Het is ook de vraag of ‘Deaf identity’ en ‘Deaf culture’ overal (dezelfde) betekenis heeft. Op welke manier is die identiteit en cultuur vermengd met de plaatselijke culturen? Het is slechts één soort van Deaf identity waarop de WFD zich baseert; namelijk een westers-geïnspireerde...

Nu besef ik wel dat Doven vaak over de grenzen van hun volk heen gaan; vaak een verenigingsdrang en nood hebben over deze grenzen heen. Ook besef ik dat als een Dovengemeenschap sterk wil (!) staan op wereldvlak; dat hiervoor een NAD belangrijk is. Alhoewel: ik denk dat het zeer belangrijk is om plaatselijke noden te onderzoeken en niet lukraak aan te nemen dat een nationale dovenorganisatie zou ‘werken’ en alleen maar goeds zou brengen; dit is immers iets erg gecentraliseerd - terwijl individualisme en centralisatie meer iets van onze westerse cultuur en politiek is; en het is deze politiek die de WFD inspireert. Van de WFD ‘moet’ het maar de vraag die ik mij stel is in hoeverre dit ‘past’ met plaatselijke situaties. Is het opzetten van zoveel mogelijk NAD’s de enige ‘goede’ manier voor ‘vooruitgang’ van Dovengemeenschappen?

Branson en Miller; twee Australische antropologen die vooral de situatie in Indonesië hebben onderzocht; schreven hierover iets in hun boek ‘Damned for their Difference’. Zij noemen het zelfs een nieuw symbolisch geweld dat niet wordt gezien of erkend. Wanneer men in een land zoals Indonesië één gebarentaal uitkiest als de nationale is dit volgens hen eigenlijk hetzelfde als onderdrukking van alle andere. Culturele en talige verschillen worden uitgevaagd omdat één cultuur of taal voorop wordt geplaatst.

Wat de WFD volgens hen doet is focussen op culturele verschillen tussen doven en horenden; een tweedeling bewerkstelligen tussen doof en horend en dan aannemen dat er één Dove identiteit is die over de hele wereld gedeeld zou worden. Van hieruit roepen zij dan de nood uit tot centralisering en de oprichting van NAD’s… Branson en Miller noemen het “a new symbolic violence associated not with the damnation of difference but with the denial of difference.Western Deaf and hearing champions of linguistic human rights for Deaf people are spreading the message of Deaf pride within and beyond the West. They assert with confidence that a Deaf identity is primary for all deaf people throughout the world; and that all deaf people are members of an international Deaf community” (p 234). Ze noemen het een zachte; onzichtbare vorm van ‘geweld’ die nooit wordt herkend. Ze bekritiseren dat doven gewoon op basis van hun doofheid bij de WFD zouden moeten aangesloten worden en noemen dit een soort cultureel imperialisme; een neokolonialisme.

Laat dit ons niet afschrikken; maar wel wakker houden. Niet om te zeggen dat deze trend tot het opzetten van NAD’s zowiezo ‘nadelig’ is; of dat alle ‘ontwikkelingshulp’ zowiezo zinloos is; of dat alle programmas opgezet door Scandinavische NAD’s scheef zouden zitten; maar wel om te benadrukken dat voorzichtigheid geboden is. Om te benadrukken dat je moet afgaan op de vrààg in een land; wat er leeft in een plaats. Ontwikkelingshulp heeft vaak al meer slecht dan goed gedaan. ‘Baat het niet; dan schaadt het niet’ geldt hier niet; integendeel. Om het extreem te stellen: geef een hongerige man een vis; hij zal afhankelijk worden; leer hem vissen en hij kan verder. Niet alleen wordt er vaak een afhankelijkheidsrelatie opgezet; ook heeft deze relatie vaak een negatief effect op een gemeenschap. Zelfs als je hem leert vissen wordt misschien de vijver uitgeput en dan kan je niet meer verder ? Misschien heeft het geen zin om te focussen op het vissen maar moet men een heel andere richting op? Verder mag je er niet vanuit gegaan worden dat alleen jij hem kan leren vissen; misschien kan hij jou wel leren jagen.

Een verdere bedenking is dus: het is in mijn visie belangrijk dat Doven de leiding hebben over ontwikkelingssamenwerking voor en door Doven; zoals in het geval van de Scandinavische ontwikkelingssamenwerking; maar Doof zijn is niet genoeg. In mijn visie mag je niet met een vooropgesteld idee of visie naar een land gaan “ik ga dat hier eens veranderen!”. Je moet de situatie in een land kennen en begrijpen voor je er programma's gaat opzetten. Is er geen vraag; laat het dan zo. Dat is volgens mij niet gelijk aan mensen ‘achterop laten hinken’ (het woord ‘ontwikkelingslanden’ is dan ook erg misleidend) maar eerder het respecteren van verschil. In dat opzicht viel Kasper Bergman’s lezing me wel wat tegen: een halfuur lang cijfertjes over hoe slecht ‘personen met een handicap’ het hebben en het feit dat er in geïnvesteerd moet worden. Mijn grote interesse is wat die wereldpolitiek eigenlijk doét op plaatselijk vlak.

De discussies over ‘ownership’ (zie lezing Frances Elton: wie mag beslissen over wat er gebeurt met een taal/cultuur; wie er onderzoek doet of dingen wil veranderen;... ?) gingen steeds over doof-horend maar het is ook belangrijk om hierover na te denken in het perspectief van ontwikkelingssamenwerking. Dus vraag ik mij ook af wie de baas is over deze ontwikkelingssamenwerking; de partnerorganisatie uit een zogenaamd ontwikkelingsland die handelt vanuit het bevel van de WFD; of het ontwikkelingsland zelf?

In dit opzicht beviel een andere lezing me wel: Amy Wilson maakte een PhD over ontwikkelingssamenwerking in de Keniaanse Dovengemeenschap. Ik heb het nog niet gelezen maar misschien is haar werk wel een aanrader voor mensen die met ontwikkelingssamenwerking bezig willen zijn. Samengevat: kijk naar wat doven willen – development organisations luisteren daarnaar – en iedereen werkt samen (geen liefdadigheid!!!!). Belangrijk is om ‘assistentie’ te verlenen aan Dove mensen in ontwikkelingslanden die zélf aan het hoofd staan. Hier moest ik denken aan Pa ddy Ladd’s concept van horende ‘allies’: de Dovengemeenschappen hebben horende personen en hun expertise nodig in hun empowerment; maar zij zijn ‘allies’; ze staan achter ons. Dat geldt in mijn visie ook voor Dove mensen onderling; in westerse en niet-westerse landen.

Een impressie

2007-08-02T13:16:00.000+02:00

WFD Protest

2007-07-31T18:56:00.000+02:00

Hoe universeel is Allan eC? Helemaal boven jouw verbeelding!

2007-07-28T01:40:00.000+02:00

[Computer, compileer dit aub] %s de naam Gunnar Hellstrom in jouw %s iets (%s Klinkt, Oren exchange Blinkt, Ogen pop pop)?

Ach laat maar, ik dacht even dat ik bezig was met "Computer Rights through Sign Languages".

Gunnar Hellstorm is CEO (grote baas) van Omnitor en tijdens de WFD Congres presenteert hij zijn 2 producten: "Allan eC" en "Call Direct". Ik wil het hier hebben over "Allan eC". Dat is voluit geschreven: "All languages electronic Conversation".

Allan eC is godalmachtig omniscient (alleswetend), alhoewel Gunnar het bescheiden houdt: "Totale Conversatie". Allan eC is een eenvoudig te gebruiken multifunctioneel systeem dat zich aan iedereen past. Dat is duidelijk een winnaar wat "Design for All" betreft. Nog steeds niet overtuigd?

Allan eC geeft je de vrijheid om te kiezen uit de combinaties van video, spraak, en tekst naar je goeddunken. Het gemak van het combineren van Allan eC met de bestaande technologies (o.a. franse teksttelefoon Minitel v.18, Amerikaanse baudot TTY, Zweedse teksttelefoon v.21, Video H.263, H.264, SIP, Text, ...) maakt van Allan eC een leider op de markt. [doe ik nu al aan de reclame?!] Zo is het mogelijk om andere systemen te laten verbinden met Allan eC: braille toestellen, schermvergroter, en spraaksynthesis.

Wij (cel Technische hulpmiddelen van Fevlado) hebben tot nu toe nog geen antwoord kunnen bieden op de vraag van Fevlado wat de volgende communicatie middel (na Minitel) is voor Vlaanderen. Ik vraag me af of Allan eC onze 'volgende' generatie communicatie middel mag zijn?

Als ik jou was zou ik nu nog niet overtuigd zijn. Maar een voorbeeld zal voor zichzelf praten, dacht ik:

Je vriend is op reis naar Frankrijk en heeft een probleempje met zijn auto. Ergens vindt hij een allomvertegenwoordigd minitel in het openbaar en wilt je opbellen. Je start Allan eC op en ziet een zwarte scherm, maar ergens op de scherm zie je een indicatie dat iemand met minitel je tracht te bereiken. Je vreest dat je geen Frans kunt begrijpen, doch neem je het op. Gelukkig maar, de persoon is een vriend van je en spreekt dezelfde taal als jij.
Je belt je schoolvriendin op, maar haar vader neemt op. Je ziet haar vader op je scherm, maar hij kent geen gebarentaal. Geen nood, haar vader typt: "hallo, wil je met mijn dochter spreken?" waarop je positief antwoordt. Zodra zijn dochter voor de computer staat, beginnen jullie te babbelen in gebarentaal. Je denkt even, oef, wat is dat gemakkelijker en efficienter.
Je oma belt je, en je neemt op. Je oma ziet je en spreekt langzaam tegen je. Gelukkig kan je je oma vlot liplezen, maar soms articuleert zij niet duidelijk. Waarna ze dat woord kan typen, opdat je nu weet welke woord ze tracht te articuleren. Het zelfde geldt omgekeerd wanneer je je tracht verstaanbaar te maken naar je oma. Als oma bepaalde woord niet begrijpt, dan kan je dat atlijd typen.

Ik kan me voorstellen dat zoiets nu al mogelijk is met MSN, Yahoo Messenger, etc..., maar ik heb het over een werkelijk all-round systeem! Ik heb reeds gevraagd aan Gunnar of we het in Vlaanderen mogen uitproberen. Indien het een succes blijkt, wel, dat is iets voor "de dag erna" ;-)

Barriereloos Oostenrijkse Gebarentaal Dienstcentrum

2007-07-28T00:30:00.000+02:00

Tijdens de Gala dinner zat ik aan de tafel met niemand anders dan de mensen van ServiceZentrum OGS (Oostenrijkse Gebarentaal) BarriereFrei. Een puur toeval, maar niet slecht voor networking.

Bijna iedereen van de centrum was aanwezig aan de tafel: presidente, programmeur-analist, cameraman, ...

Al goed, ik laat jullie niet langer wachten: http://www.oegsbarrierefrei.at/
Graag had ik meer referenties van hun realisaties gezien. Dat is waarschijnlijk mits aanvraag via email te verkrijgen.

Op hun site kunnen jullie voorbeelden zien, doch wil ik er speciaal aandacht vestigen op innovatieve synchronisatie tussen de video enerzijds en scrolling van tekst en het hightlighten van tekst anderzijds. De concept werd al eerder elders toegepast en is dus niet nieuw, maar is wel geniale manier om een taal op een contextueel (inhoudelijk) manier te leren.

Hun voltalige personeel bezit indrukwekkend 'body of knowledge', m.a.w. zowat alle ingredienten zijn er voor een volwaardige productie van eerder wat: Psychologie, sociale werk, taalkunde, toegankelijkheid, gelijke kansen, arbeidsmarkt, wetten, gebarentaalonderzoek, filmproductie, dovenonderwijs/pedagogie, discriminatie, ...

De diensten die zij zouden leveren, althans uitgaand van hun website, is misschien typisch voor Deaf Action Front (hierna DAF) in de zin van 'de dag erna'. Ik vrees dat ik niet zo duidelijk zou overkomen. 'De dag erna' is een slechte vertaling van de filmtitel "The Day After" en ik wil hiermee aanduiden dat er mogelijk nog leven is bij DAF na de erkennig van Vlaams Gebarentaal. Zou DAF als OGSBerriereFrei kunnen profileren?

Keynote presentation Paddy Ladd

2007-07-26T20:08:00.000+02:00

Ik wil iedereen hier welkom heten. Wie is er hier voor de eerste keer? Ik zie enkele mensen knikken in het publiek. Groeten aan jullie allemaal die hier op het WFD-congres geraakt zijn. Ik weet dat het overweldigend kan zijn de eerste keer maar ik voel me ook overweldigd en ik kom hier al jarenlang, dus ik ben echt blij jullie hier welkom te heten. Welkom aan alle jonge dove mensen, aan alle ouders van dove kinderen, aan alle dove ouders, jullie allemaal, ik groet jullie en heet jullie welkom hier.

Dinsdag 17 juli waren er drie keynote lezingen onder de commissie ‘Human Rights’. Eén lezing daarvan wil ik hier alvast bespreken, namelijk één van de lezingen die het meest in het oog sprongen en waarbij de zaal bomvol zal: die van Paddy Ladd. Het wordt té uitgebreid om op dit blog zijn hele lezing weer te geven of alle slides te tonen. Ik haal de interessantste stukken eruit en laat 'm een paar keer zelf aan het woord/gebaar. Ik filmde de hele lezing (wel vrij amateuristische beelden) en heb ook de power point: wie daarin geïnteresseerd is kan me steeds contacteren via de comments.

Paddy’s lezing focuste op het feit dat Dovengemeenschappen wereldwijd meer en meer opkomen voor hun linguïstische rechten (wat zich uit in het toenemend aantal gebarentalen dat erkend wordt), maar dat er nog maar zeer weinig wordt nagedacht over hoe het zit met de culturele rechten van Dovengemeenschappen. Die situatie wordt nog verergerd doordat er binnen Deaf Studies nog vaak een groot onevenwicht is tussen linguïstisch onderzoek en (sociologisch, historisch, cultureel, ...) onderzoek van Dovengemeenschappen zelf.

Alleen daarom al is het begrip ‘Dovencultuur’ en een juist verstaan ervan van groot belang. Het is belangrijk voor Dovengemeenschappen intern maar ook voor horende gemeenschappen, omdat zij er vaak problemen mee hebben gewoon al om te geloven dat Dovengemeenschappen hun eigen normen, waarden en tradities hebben. Westerse samenlevingen denken in individualistische, niet in collectieve termen, en zien dove mensen als individuen met een beperking. Dat Sign Language Peoples een groep vormen met bepaalde collectieve normen en waarden, gaat hun petje te boven. Dat veel horende mensen dit nog steeds niet begrijpen, komt volgens hem voor een deel ook door het feit dat we het hen ook niet tonen. Hij gaf daar een voorbeeld van in zijn lezing - zie onderstaand clipje (de vertaling –van BSL naar Nederlands- staat onder het clipje).

“Ze [sommige horende mensen] zien de kracht van onze gemeenschap niet, de steun die we elkaar geven. En één van de redenen dat ze dat niet zien, is dat wij het niet tonen. Een voorbeeld. Tijdens deze week van het WFD-congres hadden we een mars kunnen houden om de mensen in Madrid te tonen dat we hier zijn. We vliegen naar Madrid en houden er deze conferentie, maar Spanje is zich niet bewust van onze aanwezigheid. Het is echter belangrijk dat we onze Deafhood waarderen, en onze dove manier van leven/zijn. Misschien doen we dat nog niet genoeg.”

Er is nog maar weinig wetenschappelijk bewijs voor, maar Sign Language Peoples hebben hun eigen culturen, dat werd kort en krachtig duidelijk gemaakt met deze slide.

Dovenculturen zijn minderheidsculturen, geen subculturen. Die laatsten hebben nog steeds de meerderheidstaal als eerste taal, terwijl dit voor minderheidsculturen niet zo is. Minderheidsculturen zijn bijna allemaal onderdrukte culturen en velen van hen zijn ook culturen die kolonisatie ondergaan hebben. Net daarom moeten Dovengemeenschappen steun en bondgenoten zoeken bij andere minderheidsculturen en voor dezelfde bescherming vechten als waar zij voor vechten. Paddy benadrukte dat erkenning van gebarentalen op zich niets betekent, zolang die niet hand in hand gaat met deze culturele erkenning en bescherming. Een belangrijke boodschap voor Dovenfederaties. Enkele voorbeelden:

Een zeer belangrijk begrip dat bij deze culturele erkenning en bescherming hoort, en dat al eerder in dit blog werd aangehaald, is “ownership”. Andere minderheidsgroepen ijveren voor de controle over wat zij beschouwen als hun patrimonium. Dat kan gaan van taal, over kunst, kennis, landschappen en gebouwen, tot medische praktijken. Een groot probleem voor Sign Language Peoples is dat mensenrechten meestal toegekend worden als individuele rechten, niet als collectieve rechten. En het zijn net deze collectieve rechten waar Sign Language Peoples naar moeten streven. Paddy vermeldde in dat verband de UNESCO Convention on the Protection and Promotion of the Diversity of Cultural Expressions (2005).

Dit UNESCO verdrag kan relevant zijn voor culturen van Sign Language Peoples, onder meer omdat dove kinderen en hun families nog vaak grote moeite hebben toegang te vinden tot Dovenculturen (zeker op dit moment met de toename van het geïntegreerd onderwijs). Het kan ook relevant zijn omdat bepaald cultureel erfgoed van Sign Language Peoples, zoals de dovenscholen, langzaam maar zeker meer en meer hun deuren sluiten.

Minderheidsculturen zouden de manier moeten kunnen controleren waarop hun talen en culturen onderwezen worden, getest, verspreid enzovoort. Minderheidsculturen moeten ook controle hebben over domeinen zoals onderwijs, tv, film and tolken.

Specifiek met betrekking tot “ownership” van taal gaf Paddy complimenten aan de WASLI (World Association of Sign Language Interpreters), die samen met de WFD een joint statement ondertekende die stelde dat dove mensen de controle moeten hebben over hun taal en alles wat daarmee te maken heeft.

“Sommigen van jullie weten dat er een Wereld Federatie van Tolken Gebarentaal [WASLI]werd opgericht. Ze hebben afgelopen zaterdag een conferentie gehad en ze kwamen naar de Algemene Vergadering van de WFD. In aanwezigheid van iedereen daar, gebaarden ze het document dat stelde dat dove mensen controle zouden moeten hebben over hun eigen taal en de manier waarop die onderwezen en verspreid wordt. Ik vond het enorm indrukwekkend dat WFD en WASLI samen dat document ondertekenden. Ik weet dat mensen in Engeland jaloers zullen zijn op zo’n statement. En ik begon te denken, stel je voor dat een Wereld Federatie van Leerkrachten van dove kinderen hier zou komen en een joint statement zouden gebaren dat de doven mensen controle moeten hebben over hun eigen onderwijs. Dat zou ongelooflijk zijn. Dus ik wil opnieuw de WASLI bedanken om zich hiervoor te engageren.”

Hij plaatste ook enkele serieuze kanttekeningen bij de UN Convention on the Rights of Persons with Disabilities 2007, waar de WFD mee haar schouders onder zette. Volgens hem zijn er twee serieuze gevaren verbonden aan het UN-verdrag, namelijk het feit dat er geen bescherming is voor de dovenscholen (“inclusie” is nog steeds het sleutelwoord) en dat er ook geen garanties zijn om dove kinderen te beschermen tegen geforceerde cochleaire implantatie (of, later, genetische manipulatie).

“We kennen allemaal de UN Convention on the Rights of Persons with Disabilities 2007. Ik wil de WFD bedanken voor het vele werk dat tot deze verwezenlijking geleid heeft. Maar er zijn twee dingen die zowat de ergste gevaren zijn waarmee de Dovengemeenschap geconfronteerd wordt, waar de UN Conventie niet op ingaat. Wanneer het gaat over inclusie wordt daar meestal ‘mainstreaming’ mee bedoeld en niet de bescherming van de dovenscholen. Ik realiseer me dat het andere punt dat hier staat fout is. Het recht van dove kinderen op dove leerkrachten en Deaf Studies lijkt gegarandeerd te zijn. Maar het document zegt niets over de geforceerde implantatie van kinderen, of andere ontwikkelingen zoals genetische manipulatie. En dat lijkt een enorm gevaar te zijn voor ons, een gevaar waarvoor wij allemaal mee verantwoordelijk zijn. We kunnen niet de WFD de schuld geven, we zijn er allemaal mee voor verantwoordelijk dat deze garanties er komen.”

We moeten dus ijveren voor collectieve erkenning via linguïstische én culturele rechten van minderheden. De eerste plaats om daarmee te beginnen is het UNESCO verdrag. Paddy benadrukte dat de WFD de eerste instantie zou moeten zijn om aan te gaan kloppen bij het intergouvernementele comité van UNESCO, vanwege de unieke situatie van Dovenculturen.

“Ik zou dus mijn goeie vriend [Markku Jokinen, president WFD] willen aanbevelen: jullie moeten de eersten zijn om aan hun deur te gaan kloppen. Omdat jullie zoveel culturen vertegenwoordigen, misschien wel 125 tot 200 verschillende minderheidsculturen. Als een horende persoon aan hun deur gaat kloppen, vertegenwoordigt die maar één cultuur. Maar als je denkt aan de mensen die achter jou staan, de kracht die dat zou geven om onze agenda naar voren te brengen, dat is ongelooflijk. De WFD moet dus, als politiek orgaan, deze kant uitgaan. En jullie moeten je laten bijstaan door Dove academici die deze culturen bestudeerd hebben. Dus ik vraag jullie, als je naar huis gaat, vraag dan aan jullie dovenfederaties om dit UNESCO verdrag te bekijken. Vestig er hun aandacht op, vraag hen de WFD te ondersteunen en als collectieve gemeenschap samen te werken. Natuurlijk moeten we samenwerken met horende ‘allies’, dat zal ons nog krachtiger maken.”

Hij sloot af met het opnieuw benadrukken van het belang van horende ‘allies’, horende bondgenoten. Omwille van het feit dat elke minderheidsgroep ‘allies’ nodig heeft.

“Eén van de belangrijke dingen tot nu toe, is dat de strijd die we gevoerd hebben geleid werd door Dove mensen zelf. Dat is cruciaal. Maar we zijn niet zo succesvol geweest als ik graag gezien zou hebben. Onlangs was ik aanwezig op een politieke bijeenkomst. Een zwarte man kwam naar voren, en sprak één zin. Maar één zin, en toen was hij weg. Die zin heeft zoveel impact gehad op mij. Hij had het over de slavernij, in 2007 is het de 200ste verjaardag van het einde van de slavernij in Engeland. Die man zei dat het zwarte en blanke mensen samen waren die gezorgd hadden voor het einde van de slavernij. Dus wanneer Dove mensen de agenda bepalen, is er geen probleem om horende ‘allies’ te hebben, horende mensen die ons steunen, die met ons samenwerken. Alle onderdrukte groepen hebben ‘allies’ nodig uit de meerderheid, die hun vaardigheden en ervaring kunnen inzetten om onze doelen te bereiken.”

Warme oproep

2007-07-26T00:01:00.000+02:00

Op het WFD-congres liepen er zo'n 2000 mensen rond. Een opvallende groep afwezigen waren de ouders van dove kinderen. Voor hen is een WFD-congres blijkbaar nog vaak een grote onbekende en met de toenemende trend tot vroegtijdige cochleaire implantatie en mainstreaming vragen ze zich misschien zelfs soms af wat ze op een WFD-congres moeten gaan doen.

Ik vond zelf één van de grote minpunten aan het congres dat er zo weinig ouders waren. Het congres blijft een gezellig onderonsje, maar heeft weinig tot geen uitstraling naar de bredere horende maatschappij toe. Ook Paddy Ladd vermeldde dit in zijn lezing (daarover heb ik het nog in een volgend verslag).

De laatste dag van het congres ontmoette ik als bij toeval toch twee horende ouders uit Nederland, die ginder waren samen met hun dove dochter. Ze waren alletwee grote voorstander van de Nederlandse Gebarentaal (NGT) en Dovencultuur, zagen daar echt de waarde van in en maakten zich zorgen bij huidige ontwikkelingen waarbij gebarentalen en Dovencultuur als "niet meer echt nodig" worden gezien.

Ik vroeg Johan, de vader, om een korte boodschap voor de horende ouders hier in Vlaanderen. Hij was onmiddellijk bereid om het in NGT te doen. Ik ben er niet in geslaagd ondertitels te maken, maar zet de transcriptie van wat hij gebaart onder het filmpje.

Mag dit een warme oproep zijn voor alle ouders van dove kinderen om naar het volgende wereldcongres in Zuid-Afrika te komen! Een van de vele dingen die ik uit het congres onthouden heb is dat wij, de Vlaamse Dovengemeenschap zelf, mee verantwoordelijk zijn om deze ouders te sensibiliseren en informeren.

Johan, bedankt voor deze boodschap!

"Hallo, mijn naam is Johan en dit is mijn naamgebaar. Ik ben horend. Ik ben vanuit Nederland naar Spanje gekomen en met een groep zijn we op het WFD-congres. Ik denk dat het heel belangrijk is dat ouders van dove kinderen hier naartoe komen, omdat je hier bijleert over gebarentaal en dovencultuur. Ik was afgelopen week heel nieuwsgierig en heb heel veel informatie gekregen. Ik ben tevreden. Ik hoop dat alle ouders volgende keer ook aanwezig zullen zijn. De volgende keer, ik denk dat het in 2010 zal zijn (ik weet het niet precies) zal het congres doorgaan in Zuid-Afrika, dus het is belangrijk dat jullie, alle ouders van dove kinderen, daar samenkomen om in groep informatie uit te wisselen en samen opkomen voor dove kinderen. Bedankt."

[Opmerking: '2010' moet '2011' zijn.]

Owning Sign Language

2007-07-25T18:07:00.000+02:00

Een van de sterkste lezingen op het WFD-congres vond ik deze van Frances A. Elton van de University College London. In volle vurigheid gaf ze deze lezing onder de commission Human Rights. Omdat ik bij deze presentatie zoveel neergepend heb en ook hier en daar wat foto's van haar powerpoint heb, is het mogelijk haar lezing behoorlijk letterlijk en chronologisch weer te geven. Een poging:

Op 18 maart 2003 werd BSL (British Sign Language) door de overheid als taal erkend, maar tot op heden is er nog steeds geen wettelijke bescherming van deze taal!
"Ownership" (het eigendomsrecht), de term die Frances gebruikt voor haar lezing, is een sterke term, gaf ze meteen toe. Horende mensen voelen zich vaak bedreigd door het idee van "ownership". Toch benadrukte ze dat het een weldoordachte keuze was om deze term te hanteren.
Haar eerste vraag was: wie communiceert in BSL? Dove mensen, zeker! Ook horende mensen, zoals coda's (children of deaf adults), tolken, horende professionals gelinkt aan de dovenwereld, enz. Even voor de duidelijkheid weidde ze nog even uit door het stellen van de vraag waarom men in BSL communiceert. Voor de helderheid: het is een visuele taal en het verleent net daarom volledige toegang. En BSL zorgt voor een gelijkwaardige communicatie in twee richtingen waarbij echte dialogen mogelijk zijn.
Toen ging Frances terug naar de mensen die communiceren in BSL: wie zijn ze? Choquerende cijfers, ook al zijn er vragen omtrent de precisie ervan. De cijfers geven toch een beeld van de verhouding tussen dove en horende BSL-taligen.

Zo zijn er 70 000 tot 250 000 dove mensen, en 2 miljoen horende mensen die kennis hebben van BSL of communiceren in BSL! (Weetje: in Groot-Brittanië studeren er elk jaar 20 000 (!!!) horende mensen af bij een of andere cursus BSL)
Dus: de meerderheid BSL-taligen is niet doof!

De British Deaf Association (BDA) veranderde onlangs haar naam in Sign Community en benadrukte dat Britse Doven het 'ownership' van BSL terug moesten nemen. Frances somde verschillende redenen voor deze naamsverandering op: zoals dat deze naam de huidige situatie van de Dovengemeenschap veel beter weergeeft (gebarentalige behoren tot de Dovengemeenschap), de naam Sign Community zo de status van BSL probeert te beschermen en er met deze naam meer respect is voor regionale varianten (en geen standaardtaal nastreeft).

Een volgende sheet ging over talen, waarbij een logisch overzicht gegeven werd over taalgebruik bij horenden en Doven:
- Gesproken taal (Engels) : luisteren en spreken (als eerste vorm) & lezen en schrijven (als secundaire vorm)
Dus: 4 kanalen en 1 taal.
- Gebarentaal (BSL): productie en receptie (als eerste vorm) & lezen en schrijven (daarvoor lenen we het Engels)
Dus: 2 talen.
Frances: "It's a shame for those poor hearing people who only have one language, where we have two." :-)

Alle talen veranderen mettertijd, zo ook BSL. Nu valt het wel op dat BSL bijzonder snel verandert: hoe komt dat? Is het verandering of corruptie? Wordt er geleend of is er sprake van eliminatie in BSL? En wie neemt de taak op van 'taalpolitie'?

Toen gaf ze voorbeelden van veranderingen in de taal, waarvoor er verschillende oorzaken zijn: ofwel buitenlandse invloed (ASL of international sign), jongerentaal, niet goed genoeg opgeleide BSL-leraren die geen fonetische check doen bij de productie van BSL bij hun studenten waardoor er fouten verspreid worden en langzamerhand ook deel van BSL gaan vormen, enz.
Ik moest toen wel even denken aan het gebaar voor 'evaluatie' wat nu vaak op de Fevlado-website gebruikt wordt. Het lijkt afkomstig uit ASL en wordt pas sinds 2 jaar gebruikt op de site en binnen Fevlado zelf. Dit nieuwe gebaar vervangt op zo'n moment één van de 'oorspronkelijke' VGT-gebaren, zoals hieronder in SignWriting staat.

Frances ging verder: Is dit verval, of is het een gewone verandering in de taal? BSL lijkt erg kwetsbaar voor nieuwe gebaren zonder link naar het oorspronkelijke gebaar. Waarom worden bepaalde gebaren geëlimineerd en is er zoveel verbastering in de taal? Het is zo dat veel gebarentalen geen of een beperkt woordenboek hebben, waardoor de taal minder vastligt en dus onderheviger is aan bepaalde invloeden. Verder is er bijzonder weinig sociolinguistische kennis over BSL en andere gebarentalen. En welke problemen geven deze constante snelle veranderingen voor leraren- en tolkenopleidingen?

Een lijst van mogelijke daders en schuldigen:

Dus wie heeft nu het eigendomsrecht op BSL? Wie is 'owner'?

Horende mensen zijn vaak geshoqueerd of voelen zich bedreigd door de gedachte dat ze GEEN owner zijn:

Tot slot haar besluit:

Bij deze lezing waren de meningen verdeeld omtrent de rol van coda's: velen in het publiek neigden te zeggen dat coda's wel owners zijn. Maar volgens Frances zijn coda's geen owners want als er geen doven waren, dan zouden er ook geen gebarentalen zijn. Ikzelf vind deze argumentatie niet helemaal to the point en dus discutabel. Het lijkt me wel belangrijk dat de discussie niet gevoerd wordt omtrent welke concreet aanwijsbare persoon uit iemands omgeving nu wèl owner is en wie niet: deze lezing leek me niet bedoeld om een soort meting te doen op mensen. Wel is het erg belangrijk dat verder nagedacht wordt over taalbeleid in diverse kringen! Hopelijk is dit 'voer' om open discussies aan te gaan in verschillende instituten, universiteiten, dovenscholen, onderzoekscentra en federaties.

Ook is dit een pleidooi om geen tolken gebarentaal in te zetten bij lagere schoolkinderen in het regulier onderwijs. Tenzij ze 2 tolken hebben: een duo van een horende tolk en een dove tolk, zoals op het WFD-congres vaak te zien is. Maar dan nog ...

Het deed me ook denken aan de lessen VGT in de tolkenopleidingen of vanuit Fevlado, waarbij volwassen horende mensen zich blauw ergeren aan de diverse varianten die VGT rijk is. Enkele (horende) studenten hebben de houding van "pff, ik doe maar 1 variant" en geven zichzelf daarbij het beslissingsrecht. Of tolken VGT die een bepaalde gebarenvariant bij dove mensen afwijzen en hun eigen variant opdringen. Vreemde houding, toch? Dit zegt iets over hoe buitenstaanders naar VGT kijken, en wat de status van de taal is, waardoor ze net heel onderhevig is aan veranderingen/verval. Dus, wie neemt de rol op van taalpolitie?

Het hele STABOL-verhaal (geforceerde standaardisatie van NGT) is zeker ook in deze context interessant om te bekijken.

Verder dacht ik bij deze lezing ook aan de Hogeschool Utrecht met de lerarenopleiding 'docent NGT'. Het gros van die studenten is horend (ik heb het even niet over coda's), en hier en daar is er een dove docent NGT in spe. Het is de vraag of horende docenten NGT het recht hebben om les te geven aan dove kinderen. Ikzelf was in het verleden lerares Frans: ik gaf toen les Frans aan Nederlandstalige kinderen. Maar geen haar op mijn hoofd dat er ooit aan dacht om Frans te geven aan Franstalige kinderen in Wallonië of Québec. Daarvoor voel ik me behoorlijk onbekwaam, en weet ik zeker dat ik geen adequaat taalaanbod ben op dat niveau. Het vreemde is dat horende docenten NGT zich deze vraag veelal niet stellen en het zelfs heel normaal vinden dat zij als tweedetaalgebruiker lessen NGT geven aan eerstetaalgebruikers. Ergens heeft het ook iets pretentieus omdat het de indruk wekt dat NGT geen taal is (naar mijn gevoel). Nog gekker is dat de opleiding zelf zich daarover geen vragen stelt. Is het aan de Dovengemeenschap om hier het 'ownership' te benadrukken?

Het is zeker een lezing waar veel gedachtes aan gekoppeld kunnen worden. En nèt daarom: héél interessant en bruikbaar.

Voor de volledigheid nog even haar (BSL-)gebaar meegeven voor 'owning'.
'Owning Sign Language':

New technology transforming life for the deaf

2007-07-25T09:44:00.000+02:00

Yahoo News webknipsel: http://news.yahoo.com/s/afp/20070717/hl_afp/spaintechnologyhealth

Samengevat gaat het gedeeltelijk over Vodafone diensten via Blackberry toestellen van de Canadese firma RIM (Research in Motion), communiceren en afspraken maken zowel via tekst als via gebarentaal tussen verschillende doven uit alle hoeken van de wereld. Dit allemaal zorgt ervoor dat doven niet meer geïsoleerd zijn. Tijdens het congres (face-to-face, vis-a-vis, van gezicht tot gezicht) was het volgens een van de geïnterviewden mogelijk elkaar te verstaan mits gebruik makend van duidelijke gezichtsexpressie en basisgebaren, en vooral met Engels als 'ah ja'-taal (all-catcher).

Durban!

2007-07-24T23:27:00.000+02:00

Op de Algemene Vergadering van de WFD werd beslist dat het volgende WFD congres in 2011 zal doorgaan in Durban, Zuid-Afrika. Waar Turkije in zijn presentatie niet veel verder raakte dan een toeristisch promotiefilmpje, had Zuid-Afrika als mascotte een gebarende leeuw. Hieronder een clipje waar je hem bezig kan zien, gefilmd tijdens de sluitingsceremonie vlak voor het promotiefilmpje van Zuid-Afrika nog eens getoond werd.
Allen naar Durban in 2011!

Tolken Madrid - een korte indruk

2007-07-24T23:12:00.000+02:00

Ik filmde tijdens een lezing kort de tolkenactiviteit in de zaal (let alsjeblief niet op de amateuristische filmbeelden). Interessant om te zien hoe de verschillende tolken op hetzelfde moment bezig zijn. De man die je op het groot scherm ziet, is de dove tolk International Sign, hij leest af van de horende tolk die voor hem zit. Dit was nog maar "gewoon" een lezing binnen een SIG (Special Interest Group); tijdens een keynote-lezing was het aantal tolken natuurlijk nog veel groter.

Fotoalbum geopend

2007-07-24T14:58:00.001+02:00

De eerste foto's zijn toegevoegd op het fotoalbum. Klik onderaan rechts onder 'links' op 'fotoalbum' en je kan ze bekijken. De foto's worden zoveel mogelijk ingedeeld per thema om het allemaal een beetje overzichtelijk te houden. Veel plezier!

WFD Congres in beeld

2007-07-24T12:17:00.000+02:00

In Madrid zag ik opvallend meer mensen met camera's om de thuisblijvers via beeld verslag uit te brengen. 1 van de voorbeelden vind je op www.spectrum11.de/madrid (Een Duits perspectief). Enjoy it!

Hoe WeSign.TV gebruiken?

2007-07-11T00:51:00.001+02:00

Op dit blog zal gebruik gemaakt worden van WeSign.Tv , de YouTube voor gebarentaligen. Hierbij een filmpje met uitleg over de werking van WeSign.Tv
Veel plezier ermee!

Foutje: Flemish Sign in dit voorbeeld moet natuurlijk VGT zijn! :-)

Welkom

2007-07-10T16:11:00.000+02:00

Welkom op dit blog!

Volgende week gaat het 15de wereldcongres van de World Federation of the Deaf in Madrid (Spanje) van start. Eenmaal per vier jaar wordt dit grote wereldcongres georganiseerd. Vorige keer was Montréal (Canada) aan de beurt, dit jaar is Spanje het gastland voor het congres met als centraal thema "Human Rights through Sign Languages".

Op dit congres komen delegaties van elk land, belangenbehartigers, deelnemers van het culturele programma, tolken en vooral duizenden dove mensen van over de hele wereld. Elke keer opnieuw is het een boeiende ontmoetingsplaats.

Het goed gevulde programma ziet er veelbelovend uit: naast alle lezingen en debatten over mensenrechten, taalkunde, onderwijs, coda's, technologie, enzovoort is er een rijkelijk gevuld cultureel programma met o.a. een foto- en kunsttentoonstelling, een breed theateraanbod, poëzie-performances en dit jaar ook bijzonder veel films in diverse gebarentalen.

Weldra vertrekken we richting Madrid! Het leek mij een leuk idee om voor de thuisblijvers hier een plek te maken waar verslagen te vinden zijn. Heel wat WFDcongresbezoekers in "de lage landen" heb ik aangeschreven; de meesten waren enthousiast en gaven zich op om hier vanaf eind juli en in de loop van augustus met zijn allen verslag te geven van dit congres. De WFD-bloggers zijn Vlaamse en Nederlandse gebarentaligen en zullen verslag uitbrengen in de VGT, de NGT of het Nederlands. Foto's zullen te vinden zijn in het fotoalbum. Geniet ervan.

Hopelijk tot dan!

Aankondigingsfilmpje

2007-07-02T10:12:00.000+02:00

Op het vorig WFD-congres in Montréal werd het huidig congres in Madrid met dit prachtige filmpje aangekondigd.